viernes, 25 de junio de 2010

Sobre a liberdade de expresión

«A fin de ilustrar más completamente el error de negarse a oír a determinadas opiniones porque nosotros, en nuestro propio juicio, las hayamos condenado, será conveniente que fijemos la discusión en un caso concreto; y elijo, preferentemente, aquellos casos que son menos favorables para mí, en los cuales el argumento contra la libertad de opinión, tanto respecto a la verdad como a la utilidad, está considerado como el más fuerte. Supongamos que las opiniones impugnadas son la creencia en Dios y en la vida futura, o algunas de las doctrinas corrientes de la moralidad. [...] Pero debe permitírseme observar que no es el sentirse seguro de una doctrina (sea ella cual sea) lo que yo llamo una presunción de infalibilidad. Ésta consiste en tratar de decidir la cuestión para los demás, sin permitirles oír lo que pueda alegarse por la parte contraria. Y yo denuncio y repruebo esta pretensión igualmente cuando se refiere a mis más solemnes convicciones. Por positiva que pueda ser la persuasión de una persona no sólo de la falsedad, sino de las consecuencias perniciosas de una opinión —y no sólo de estas consecuencias perniciosas, sino para adoptar expresiones que terminantemente condeno de su inmoralidad e impiedad—, si a consecuencia de este juicio privado, aunque esté apoyado por el juicio público de su país o de sus contemporáneos, prohíbe que esa opinión sea oída en su defensa, afirma quien tal haga, su propia infalibilidad. Y esta presunción, lejos de ser menos reprensible o peligrosa, por tratarse de una opinión que se llama inmoral e impía, es más fatal en este caso que en cualquier otro.»


John Stuart Mill. "Sobre la libertad"

miércoles, 23 de junio de 2010

Menuda vergoña

Realmente sinto vergoña e asco neses casos.
Antes de continuar, afirmarei, como xa sabedes de sobra, que eu primeiro son galego, e escribo en galego e todo iso. E...vaia, despois tamén son español. Como pertencente a tal nación, non podo pais que sentir certa pena por todos eses pobres ignorantes que, regodeándose na súa utópica fantasía progre, apisotean e escupen sobre a bandeira do noso país. Porque da igual que seamos vascos, cataláns ou galegos, somos iso, pero despois, somos tamén españois.
Faime moita graza ver a toda a pandilla de republicanos renegando do seu país cando foi o propio partido republicano en tempos da guerra civil que mais defendeu a unidade nacional e quen popularizou o berro de "Viva España"
En Estados Unidos, a nación mais desenrolada, e con mais capital económico, de todo o mundo, podemos observar unha bandeira estadounidense case en cada casa. Aquí, se a alguén se lle ocurre facer o mesmo cunha bandeira do noso país (exceptuando tempos de Mundial) sabemos perfectamente que será apedreado e vejado polos veciños. Non hai mais que fixarse nun artículo do maestro Pérez Reverte, ao que un ignorante tildou de "facha" en plena rúa, polo mero feito de ir traxeado. De risa, vamos.

Vese que aínda somos un pobo atrasado, marcado polo "guerracivilismo", polos axiomas de "los comunistas y republicanos, los nacionalistas, estaban en contra de Franco. Eso es que tenían razón. Yo voy a ser igual que ellos" e cousas aínda peores, fan do noso país algo no que as palabras como "patria" ou "bandeira" perderon todo o seu bo sentido. E realmente dóiome cando vexo a toda esa xente que, por ideais inculcados estúpidamente, sen un sentido verdadeiro nin unha reflexión adulta nas suas mentes, por ter nado así, por así dicilo, préndenlle lume á vermella e gualda bandeira do noso estado. ¿Por ser de esquerdas tedes que odiar ao voso país? ¿Por amalo tedes que ser fachas? Non me fodades, anda.

Dito isto, arriba España, e arriba Galicia

domingo, 20 de junio de 2010

Metal Crüe

Take some venom and accept
That you won't see Nazareth
The rainbow leads you home

Warrior sent to milky way
UFO shooting gamma ray
A riot of destruction

Watch the rockbitch go down, vixen spread

When the priest killed a maiden in the metal church
Armored saints and warlocks watched the slaughter
Rage of the slayer forced the pretty maids
To kiss the Queen in crimson glory

You were born a motorhead
Bike's in flames you race ahead
U do the Kansas rush

Racing with the motley crew
Annihilator chasing you
With guns and burning roses

Status quo has been reached, wasps unleashed

When the priest killed a maiden in the metal curch
armored saints and warlocks watched the slaughter
rage of the slayer forced the pretty maids
to kiss the queen in crimson glory

Take a skyride with me, then you'll see

when the priest killed a maiden in the metal church
armored saints and warlocks watched the slaughter
rage of the slayer forced the pretty maids
to kiss the queen in crimson glory



A ver quen encontra todas as referencias a outros grupos que conten

domingo, 13 de junio de 2010

Traballo Infantil

E por suposto, xa carecendo éste artículo de introducción sobreadxectivada das que tanto me atraen, non podía deixar de falar do meu apoio ao traballo infantil.
Supoño que en países desenrolados como son o noso, os EEUU, Francia ou Xapón, o normal, o mellor, sen dúbida algunha é o mais axeitado, o mellor para a xuventude, que crecerá, será educada e nun futuro traballarán como adultos productivos para mellorar esta sociedade.
Pero o innegable é que en países como Bangladesh ou Mongolia o traballo infantil non é que sexa un feito, senón que é vital para o desenrolo de moitas persoas e familias, e incluso da economía do lugar en si. Digamos que a loita contra o traballo infantil utópicamente é necesaria, mais para chegar a dito punto moitas veces a situación require traspasar camiños distintos, obstaculizados por políticos e activistas.

Centrémonos agora nun país como é Mongolia. Ocupa o posto número 141 no ranking mundial de estados respecto ao PIB (por embaixo de Tajikistán, Namibia ou Laos). En Ulan Bator, a capital, a maior e mais perigosa banda de delinquintes ten unha idade media de 14 anos. Son nenos. Nenos que durante todo o día se dedican a roubar e...si, asasinar. Eses nenos non teñen posibilidade de ir á escola, polo número de prazas das mesmas, e Mongolia non ten capital suficiente para montar mais centros educativos (ainda que moita xente o dude, non se poden chascar os dedos e que aparezan por arte de maxia tres hospitais, sete escolas e mais un parque de bombeiros). Eses nenos teñen que estar traballando, non acuchillando persoas. inocentes.

Falando agora doutro país como Bangladesh, onde a lexislación estadounidense contra a importación de textís producidos por man de obra infatil (co fin de "protexer" aos nenos da explotación e promomover a súa educación) remataron tendo un efecto devastador na economía e nas vidas daqueles aos que se intentaba protexer.
A comezos dos noventa, cando o yute cru era a maior importación do país, os nenos mendigaban nas rúas, envoltos en violencia, e dedicándose a rebuscar entre o lixo, a traballos pesados é a prostitución. A expansión a partir do 1990 da industria textil creou traballos mellor remunerados e menos arduos para os nenos. Seica isto está ben alonxado do ideal, claro está, pero ditos traballos eran moi superiores aos que tiñan anteriormente (Non sei vos pero eu prefiro traballar nunha fábrica a rebuscar no lixo ou vender o meu corpo). E, por suposto, as condicións das que dispoñían foron moito melloras cas que obtiveron, de novo, trala presión exercida polos EEUU para que a industria os despedise. Folga dicir que o único lugar onde tales nenos non remataron foi a escola.

Falemos agora de UNICEF, a institución con maior credibilidade en temas de defensa infantil. Pois UNICEF atopou que para os nenos da industria textil en Bangladesh, o traballo era "menos riesgoso. financieramente más lucrativo, y con mayores perspectivas de mejora que casi cualquier otra de las formas de ocupación disponibles". Asimesmo, UNIFEC, mencionou que os boicots "caen en el problema de no poder distinguir entre malas y buenas situaciones laborales para los niños". A organización é particularmente crítica do uso do traballo infantil como excusa para impoñer medidas proteccionistas no comercio, tal e como se impuxeron para os productos de Bangladesh.
Conclúe o estudo de UNICEF aseverando que "es dificil encontrar algo que sea digno de alabar en los argumentos que utilizan al trabajo infantil para establecer restricciones unilaterales a las importaciones", unha acción manifesta na axenda dos involucrados en tal campaña. Quitar a eses nenos do seu traballo, ante a imposibilidade, pola sua situación, de ir á escola, non será senón un duro revés para a súa infancia, formación e propia existencia.
Hai moitos tipos de prácticas de traballo infantil abusivas ao redor do mundo onde unha campaña coidadosamente dirixida a mellorar as condicións de traballo podería resultar de axuda, pero non así as prohibicións restrictivas totais (e proteccionistas) dalgúns grupos que usualmente apoian tales medidas de forma indiscriminada ás importacións de productos fabricados con man de obra infantil.

Os países subdesenrolados, ven cada día que pasa como tales medidas económicas destinadas, teóricamente, a protexer aos nenos da súa explotación como man de obra, ou incluso a protexer o medio ambiente ou as culturas locais (do que falarei noutra ocasión) non fan mais que promocionar a propia axenda política e económica dun grupo de persoas dos países ricos. Xa aprendimos das bataias rueiras en Seattle que os presuntos defensores dos pobres adoitan moitas veces ser, en realidade, os seus peores inimigos.

jueves, 10 de junio de 2010

Bateman

Existe la idea de que un tal Patrick Bateman es una especie de abstracción, porque yo no existo de verdad...sino solo como ente, como algo ilusorio. Y aunque pueda ocultarte mi mirada fria, si me das la mano notaras que mi carne roza la tuya e incluso tal vez intuyas que es probable que tengamos estilos de vida parecidos...
Pero yo, sencillamente, no estoy. Tengo todas las caracteristicas de un ser humano. Carne, sangre, piel, pelo... Pero ni una sola emoción clara e identificable, excepto la avaricia y aversión. Esta ocurriendo algo terrible dentro de mi. Y no sé por qué. Mis sangrientas lujurias nocturnas están empezando a apoderarse de mí. Me siento letal, al borde del frenesí. Creo que mi máscara de salud mental está a punto de desmoronarse...


Bret Easton Ellis: "American Psycho"

domingo, 6 de junio de 2010

Israel ou Palestina

Acometo entón a xa prevista fácil tarefa de conseguir que me odiedes un pouco mais.

Apoio a Israel.

Bien, agora dedicádevos un par de minutos, queridos amigos progres, pro-dereitos humanos e supermodernillos de la muerte, a insultarme vilmente, poñer comentarios dicindo a pouca idea que teño do tema (cando vos non tedes nin idea da propia idea que teña eu), comentar as infames salvaxerías barbáricas xudías e sandeces similares polo estilo. Desafogádevos un pouco. Unha vez rematedes, continuade lendo, por favor.

Ei, que non estou en contra de Palestina.

Oh, ¿cómo pode ser iso? ¿Cómo podo apoiar a ambos bando? ¿Como podo ter a tremebunda desfachatez de dicir que non me molestan os arabiguillos se un par de liñas mais enrriba dicía o mesmo dos das barbitas?

Parémonos a pensar, que no fondo non doe nin nada. Obviamente, non me vou meter no recente incidente do ataque ao navío de auxilio en si, pois non está probado quen comezou o ataque, se os israelís dende o helicóptero, que xa disparaban indiscriminadamente ao John Wayne cos fusís ou se cando estes baixaron (sen abrir lume aínda), os turcos os golpearon coas barras metálicas e gran satisfacción as cabezas dos seus abordantes. Ambos bando contan versións diferentes, e por agora non pode probarse do todo cal é a certa. O único asegurable pola información da que se dispón e que houbo violencia por ambas partes, asi que...abride a mente.

Agora a xente dirá: "Vale, Hadri, es que da igual quien empezara, es que los judíos no tenían por qué interceptar un barco de ayuda"
Bien, imos pensar entón. Un pouco mais de exercicio mental, como o Brain Training de marras.
Poñédevos nesta situación, que non é moi complicada. Non o é mais difícil de entender que o xogo do Real Madrid de baloncesto (ou sexa, nada).
Agora vos, queridos estudantes de bacharelato, universidade ou FP, sodes felices e adiñerados membros do colectivo xudeu. Vivides tranquilamente, coas vosas felices e amadas familias, en Israel. Unha vida modélica, traballando, divertíndovos, en amor e compañía...eh, esperade.
¿Que países está así, pretiño, de vosa casa, a un tiro de pedra (ou de mísil)?
Pensemos...Siria, Turquía, Exipto, Cisjordania (ainda que non é propiamente un estado, nin falta que fai) Iraq, Irán...
Si, sitios totalmente seguros, totalmente exentos odio cara o voso pobo, de radicalismo homicida algún e nos cales non existe ningún tipo de violencia cara xente doutra relixión que non sexa a que eles profesan, verdade?

O certo, únicamente é que Israel protéxese.


Todos os que están ao seu redor, todos se tivesen oportunidade, os esnaquizarían se puidesen. Ou credes acaso, neniños inocentes, que Hamás, se tivese un par de petardos nucleares do quince non os tiraría, sen pensalo medio minuto e con alegría sobresaínte, aos seus veciños? E o señor Mahmud Ahmadineyab? O tolo das pelotas ese, en canto poida, non soamente arrasará Israel, senón o resto do mundo occidental. Reduciranos a cinzas en canto poida. Pero claro, vos seguides na vosa burbulla, sentíndovos moi modernos ao dicir "Abajo Israel, son asesinos. Palestinos al poder!" Si, apoiades aos mesmos que se puidesen vos meterían sete balas yihadistas polo voso virxinal orto.
E Israel que fai? Simplemente segue a máxima de "mellor previr que curar". En antigos envíos de "axuda humanitaria" cara a Franxa de Gaza, colaron armas homicidas para uso dos palestinos en contra do pobo xudeu. Non foi nin unha, nin duas, nin tres veces. E os israelís non son tontos (non poden selo cando sobreviviron a sete guerras desde a súa creación como estado en 1948 ).
Eu, no seu lugar (e todos nos, se vos parades a pensar friamente), faría algo similar. Incautar cada un dos barcos de axuda enviados cara a Gaza, levalo a un porto seguro baixo control israelí, revisalo, comprobar a mercancía transportada e, se non hai irregularidades (estilo nitroglicerina, AK-47 ou granadas de fragmentación desas que deixan feito pulpa sanguinolenta) deixaría continuar ao barco no seu cometido, que a axuda ao territorio de Gaza fai falla, iso ñe certo. Se pola contra contén algo que se saia do esperado...embarcación e mercancía confiscados.
Tal vez os israelis equivocáronse no método, pois non hai defensa posible para rematar con vidas humanas, excepto en casos extremos de lexítima defensa, e recordo que non vou entrar no tema dese altercado. Pero a cuestión é que a revisión dos barcos que lles mandan aos seus inimigos, é o mínimo que poden facer para protexerse, e eu apóioo.

Agora si, o que realmente debería facer esa xente, lean o Corán ou a Torá, leven burka ou non, adoren a Alá ou a Yahvé, sería vivir en paz. Citando ao mestre Kurt Cobain "paz, amor y comprensión". Pero isto é algo utópico e inalcanzable.
Xa non digo eliminar as fronteiras e unir Israel e Palestina, como se debería, cousa totalmente imposible debido ao afán directamente destructivo do ser humano, e a décadas de diferencias, pero si respetarse mutuamente.
Cousa que non fan nin os dun lado nin os do outro, e que levaría a destrucción de ambos pobos.
Por iso Israel toma precauciones



viernes, 4 de junio de 2010

15.724.800 segundos


Que curioso