miércoles, 28 de abril de 2010

Bosque outonal

As secas e amarelentas follas caídas das árbores, debido á incipiente entrada do Outono, cruxían levemente baixo as suaves pisadas descalzas de Violeta.
Caía xa a tarde, e o sol, mortecino e palidecente, coma se soubese prematuramente do seu final, escondíase cada vez un pouco mais, na lonxanza, sobre os afastados outeiros, no inalcanzable horizonte.
Violeta estaba soa. Gustaba moito de dar longas camiñatas ata lugares distantes, aos que nunca fora. Este bosque estaba a moitas millas do pobo onde vivía, e para ela, que apenas saíra de alí nassúas dúas décadas de vivencia, era descoñecido.
Unha suave brisa meceu cara os lados as ramas dos carballos, despeiteando os azibeches cabelos de Violeta.

Pouco a pouco, o sol foise escondendo, deixando paso a que se alzase unha sombría Lúa de cor de sangue, que tinxiu as nubes cercanas coa sua sinistra e enigmática cor. O ceo era como un músculo trinchado, coma a mesma pel humana seccionada por un coitelo ben afiado.
Violeta continou camiñando, entre as árbores cubertas de musgo, sobre a fresca herba cuberta de pedazos dourados antigamente colorofílicamente fotosintéticos.
Non tardou en ver, mais ben, en sentir; algo nas cercanías. Era como unha presencia, coma algo que soamente existise no mais profundo da imaxinación, nos soños que se teñen a altas horas da perdida madrugada, envolto nas suaves sabas. Un ente espiritual, un pensamento, unha mera aglomeración ectoplásmica de antigas conexións neuronais, guiadas tanto polos impulsos bioeléctricos como pola propiamente intocable e indestructible alma; que se negaba a caer nas gadoupas do mortífico esquecemento.

Él divisáraa moito antes do que ela presupoñia. Dende que entrara na inhóspita arboreda, Violeta caera nas redes do Espírito Gris.
Achegouse lentamente á rapaza de aspecto fráxil. O Espírito ficou fronte a ela, que estaba paralizada polas arcanas e tenebrosas artes do espectro. Os ollos. Os ollos desa rapaza eran coma dous estanques de augas púrpuras e iluminadas. Unha iluminación truncada salvaxe e desgarradoramente pola negra brea borboteante e aterradora que emanaban os iris do Espírito.
Violeta recuou ata que o topou co groso tronco dun castiñeiro, que lle impedía retroceder mais.
A rapaza sentiu o frío abrazo da pantasma. Non podía resistirse. Un escalofrío percorreu as súas costas, coma unha xélida araña deslizándose pola súa columna vertebral.
Sentiu cómo a presencia percorría todo o seu ser, agarimando os seus cabelos, o seu pescozo, recorrendo a súa cintura, as suas pernas.
Algo entrou nela, incorpóreo pero igualmente ferinte, sobrepasando a súa camiseta, a pel do seu peito, as mesmas costelas. Sentiu coma se intentasen chegar ao seu corazón, de forma cada vez mais violenta, hurgando entre os seus tecidos, as súas veas, os seus nervios.
Revolveuse, mais non podía moverse do lugar, atrapada como estaba nos pozos sen fondo das pupilas do Espírito. Non era quen de loitar contra as escuras artes de quen tiña enfronte. Sentíase violada, coma se un ente percorrese todo o seu, dende os pes ata a cabeza, dende o sexo ata o pescozo
Violeta sóuboo con certeza nese mesmo instante. Ía morrer, o Espírito Gris ía devorar a súa alma cando rematase co seu corpo, para aplacar temporalmente a dor que o corroía por dentro.

E Violeta...abrazouno.
Abrazou ao espectro con tanto amor como foi capaz, entregándose a él con paixón e desesperanza, desexando sumirse no mesmo olvido ca el, desaparecendo, pensando anárquicamente en compartir a dor que él sufría, sentindo como a sua entrega cheaba por fin o baleiro oco que tiña lugar no peito do Espírito, onde antigamente houbera un corazón.

E o espírito...desapareceu.

martes, 27 de abril de 2010

Que vos fodan

Para todos aqueles que tiran a toalla. Diríxome aos que baixan prematuramente os brazos, aos que se deprimen estúpidamente, aos que o pasan mal sen sentido algún. Falo cos que se creen que o seu problema é o mais insalvable dende os albores do pensamento humano, e non se preocupan en coñecer os dos demais. Escribo para aquelas persoas que pensan en suicidarse porque perderon o seu puto posto de traballo.
Ódiovos.
Aos que lles gusta un pouco unha rapaza e choran saloucando por ela cando nin sequera teñen a mais mínima idea do que é o verdadeiro e fodido amor. Despréciovos. Non sodes mais ca débiles despoxos humáns. Todos aqueles que rompen en lágrimas por un suspenso. Non tedes nin idea do que é o auténtico sufrimento.
Un rapaz que queda orfo con apenas doce anos porque súa nai morreu nun accidente de automóbil. Unha viúva que, tras vivir duas decadas namorada do seu esposo, sufre a visita da parca, que arrastra á persoa que mais quería. Unha persoa que sufre en silencio o devastador cancro.
Iso si que é sufrimento, e non as vosas merdas. Non hai nada que desprecie mais que esa xente que se cree forte e logo cae ao primeiro disparo. Non merecedes ter o que tedes. Disfrutade da vosa vida en vez de recrearvos na dor, porque o voso tempo está a rematar, cada vez se achega mais a fin. Ides morrer. Iso é o único seguro. Todos imos morrer nalgún momento, e é sinxelamente estúpido que nos dediquemos a mexericar por cousas totalmente absurdas, perdendo o noso preciado tempo en vez de disfrutar das horas que temos nas nosas mans. Viaxade, disfrutade, amade. Vivide. Erguede a vosa maldita cabeza, mirade ao fronte dunha vez. Berrade o voso nome. Se retrocededes, envellecedes, se vos rendides, morredes en alma. Seguide adiante e non sexades seres despreciables como todos os que se arrastran por este mundo coma se desexaran un fin prematuro.


domingo, 25 de abril de 2010

miércoles, 21 de abril de 2010

Á merda con ETA

Probablemente gañareime un par de inimigos entre os compañeiros de facultade pertencentes aos comités se algún deles lee isto, pero arríscome a dicir o que penso, como sempre.
Antes de nada, botádelle unha ollada aos feitos.

"Aquí canta todo o mundo. Son cinco días de viaxe: o segundo peor ca o primeiro; o terceiro peor ca o segundo; o cuarto peor ca o quinto; e o quinto peor ca o cuarto". Malia que desde o primeiro momento reclamou o seu dereito constitucional a non declarar e, como xornalista, a non revelar as súas fontes, o daquelas director de Egunkaria foi 'encomiado activamente' pola Garda Civil a facilitar información sobre a xestión das entrevistas que lle realizou a dirixentes de ETA."


http://www.vieiros.com/nova/79222/algun-dia-as-torturas-investigaranse-no-pais-vasco-como-fan-agora-en-chile-ou-arxentina

(se non se ve o enlace, buscade en google "vieiros otamendi compostela" e dádelle alí ao link en cuestión)

Vale, en primeiro lugar. O tipo non era de ETA, segundo él, ¿non?
Ben, unha cousa, imos deixar á marxe o feito de que fose ou non torturado, cousa de por si discutible e evidentemente indemostrable, así que a min me parece algo un pouco sensacionalista, como para desviar a atención.
O señor Otamendi non era de ETA porque él mesmo dixo na charla que para entrar en ETA tiñas que estar en contacto co grupo en cuestión, con altos cargos que te incluísen na organización. Pois como ben dixo, él estaba en contacto con altos cargos aos que entrvistaba asiduamente para o seu xornal. E nunca revelou que persoas eran, onde se atopaba con elas e cando o facía.
Está claro que un xornalista ten dereito a non revelar as suas fontes, está no seu dereito e ninguén lle pode recriminar iso... pero pensemos por un momento.
ETA é unha organización terrorista.
Mata xente.
Así de simple e así de claro, MATA PERSOAS, persoas cunha familia, cunha vida por diante, con fillos, amigos...persoas con ilusións, persoas namoradas, persoas tristes e felices, que rematan esnaquizadas na rúa por un artefacto explosivo.
Calquer español, calquer galego, catalán ou vasco (si, ou vasco, ostia), suponse que, en un principio, condena as actuacións de tales criminais. Rematar con vidas humanas é o acto mais baixo e despreciable que se pode realizar nesta vida. E a ningún de nos nos pode congratular tal cousa. Espanto, horror...ira...todo iso sentimos ante tales asesinatos.
Agora ben, unha persoa que, cando pode, non axuda na loita contra ETA, senón que os "protexe" escondendo a información que deles dispón...iso xa ten duas interpretacións.
A primeira é que sexa membro de ETA, cousa que o xuíz Baltasar Garzón non puido demostrar en dous intentos.
A outra é que sexa simpatizante dos mesmos e que esté de acordo con eles, como fan incomprensiblemente algunhas persoas no país vasco.

Calquera das opcións é pouco menos que deleznable, indignante e inhumana, e, por suposto, merecedora incluso dunha tortura, señor Otamendi.


E por suposto, impórtame un carallo o que pense calquera que lea isto

Amar na escuridade

Non me gusta esta escuridade. Cérnese onda min coma un cincento voitre, batendo as longas ás, asexando prea recén rexeitada polas feras da sabana. Non hai ninguén na mesta e indisoluble escuridade, soamente un mesmo.
É quizais esa a razón de que cause en nós un irracional e irrepresible temor, atenazando os nosos membros coma farían unhas grosas cadeas de aceiro templado. A escuridade contén un sentimento de soidade. ¿Tememos á dura negrura porque nos remite a un duro estado de eventual abandono? Nós fuximos da soidade coma dun asasino cunha mortalmente afiada guadaña. Anhelamos, si anhelamos, durante toda a nosa vida achegarnos a alguén. Precisamos notar a calor da pel doutra persoa sobre a nosa. Desexamos ferventemente sentir ése lodo tibio correndo polas nosas entrañas. Desexamos espertar unha mañá e atopar a alguén entre as nosas sabas, agarimando cos seus dedos o noso cabelo con infinito cariño.
Desexamos amar. Tal vez sexa esa a primeira idea que se cruza pola nosa mente cando nacemos do cálido ventre materno, aínda que logo non a recordemos.
Amar. Pero o amor, sexa por unha ou por outra circunstancia, non leva a curar a nosa angustia polo xeral.
Pode ser un caso de terrible amor non revelado. Atopámonos así coa fonda desesperación do que ve á súa desexada un día tras outro, diante, ao lado, alá ao fondo; e nunca se atreve a confesarlle os seus sentimentos. Timidez, cobardía... Pódeselle chamar a isto como se queira, pero o único ao que leva é ao sufrimento. A ésa presión no corazón que se sinte cando se ten a esa persoa ao alcance da man e non se ten o coraxe de rozarlle o hombreiro e dedicarlle unhas palabras que o cambiarían todo.
Pode ser amor non correspondido. Nese caso hai que comprender que non se remata o mundo, por moi duro que pareza, erguer a cabeza e non deixar de respirar. Mirar ao ceo, tragar saliva e berrar ben alto. Saber cando continuar, pero tamén cando renderse. Saber que todos, todos, temos a alguén, ainda na outra punta do mundo, que nos amará incondicionalmente. É pura cuestión de estadística, pero tamén pura cuestión de irrefutable fe.
Están tamén aqueles que renegan do amor, pero tan só son unha panda de irreventes cargados de hipocresía. Tal vez sexa porque teñen un medo irracional a sentir cousas que escapan á súa curta concepción da realidade. Non son capaces de entregar a sua alma por nada, cñegalles o terror a perderse a si mesmos.
E tamén están os que son correspondidos. E tal vez sexan estes os mais desdichados de todos. Inseguridades, celos, preocupacións e desvivencias de todo tipo surcan a mente dalgún destes pobres diablos. E o peor é cando remata todo. Entón desmorónanse. Vólvense unha sombra de si mesmos. Os afortunados que non coñecen o amor falan maravillas del, mais os desventurados que coñecen tales vicisitudes falan cruelmente dese sentimento.
Disfrutade mentres vos dure. Amar. Amar dende o mais fondo do corazón. Xamais hai que arrepentirse de entregarse. Aprender a amar incondicionalmente, sen esperar nada, sabedo o que se ten e o que se terá. Perder o medo a verterse por completo na outra persoa, perder o medo a que lle fagan dano a un mesmo.
Amade

martes, 20 de abril de 2010

Nitroglicerina

A nitroglicerina pode ser preparada caseiramente, pero sempre con moita precaución.
En primeiro lugar, hai que mezclar 13 ml de H2SO4 e mais 39 ml de HN03 nunha xerra que esté dentro dunha palangana con moitos xeos, para evitar un exceso de quentamento coa reacción, o cal pordería ser fatal.
Botando sal no xeo (e engadindo mais cubiños se fai falla) consegue unha temperatura de entre 10-15 graos (vixía todo cun termómetro, para evitar disgustos).
Entón bota glicerina cun contagotas e moitísimo coidado. Son 5 ml, pero gota a gota. Se a temperatura sube de 30 graos xa podes correr porque vai reventar todo. Se non sube, segue botando (por iso o xeo de antes, tamén). Formarase unha nova capa (a nitroglicerina).
Verte con moito coidado a mestura noutro recipiente. O explosivo irase ao fondo, e elimina o ácido da superficie cun contagotas ou algo similar. Podes engadir bicarbonato sódico para eliminar os restos de ácido, medindo co papel tornasol ata que de neutro na disolución.
Para evitar sorpresas, posto que a nitroglicerina é moi inestable, consegue dinamita mollando un algodón na disolución e a continuación mesturando tal algodón con area e pólvora. Ponlle unha mecha e...zas


lunes, 19 de abril de 2010

The Unforgiven

Lo que sentí, lo que supe
Nunca brilló a través de lo que mostré
Nunca soy, nunca veo
No veré lo que pudo haber sido
Lo que sentí, lo que supe
Nunca brilló a través de lo que mostré
Nunca libre, nunca yo
Entonces los nombro imperdonables.

martes, 13 de abril de 2010

El espíritu gris

Le llaman el espíritu gris. En realidad es sólo como una mera sombra, como una fantasmal e incorpórea presencia. De él se dice que aparece en las noches de luna roja, cuando el normalmente argénteo astro se vuelve, durante unos instantes y en toda su magnificencia, de un tono visceralmente sanguinolento. Mientras, él se desplaza, como si flotara más que andara, por las casi desiertas callejuelas de los arrabales de la ciudad. Los gatos de color azabache, de enormes e hipnotizantes ojos son sus aliados y lo saludan respetuosamente con solemnnes y mortuorios maullidos.
No es muy alto, no es muy corpulento, pero su presencia llama la atención allí donde va. Enfundado en sus negros ropajes cual fantasma de la ópera vaga por las calles y bulevares abandonados, rumiando en voz baja, casi inaudible, desconocidas canciones sobre lejanos mundos, que nunca verán la luz.
Tal vez fue en una lluviosa noche de Noviembre, como esa a la que cantan los Guns N’ Roses, como esas en las que hace frío y entran ganas de juntarse todos junto a la cálida chimenea para contar cuentos de viejas, cuando me relataron la historia de este ser.
Hace mucho tiempo, en los olvidados albores del pasado siglo, fue humano. Se dice que se enamoró de una bella mujer de una forma tan intensa, tan arrolladora, que terminó por volverse loco. Se arrancó su propio corazón y se lo entregó. No murió, pero tampoco estaba vivo. Pero como todos sabemos, el amor es voluble y cambia y fluctúa de forma contínua, y la mujer un día lo abandonó, huyendo con su corazón.
Él estuvo a punto de consumirse. No murió, pero tampoco podía vivir sin un corazón. Se vio reducido a un fantasma, un mero espíritu vagante. Una sombra del pasado.
Ahora avanza por la ciudad bajo la bermeja luz de la luna, buscando a inocentes y virginales jovencitas.
En cuanto encuentra a una de estas desamparadas muchachas, la hechiza con sus ojos, hundidos y oscuros como un pozo de alquitrán, interminables, hermosos y atemorizadores, contenedores de la sabiduría de los años y de la desesperanza más profunda. La joven se siente desfallecer ante su presencia, antes esas enormes pupilas. A punto de desmallarse, ella se apoya en la pared, pero aún no ha empezado todo, lo peor. A él no le basta. El espíritu coje a la mujer por la cintura, delicadamente, con suavidad, recorriendo con sus manos el cuerpo joven y turgente...los labios de ambos se unen en un largo y apasionado beso, desándose, casi amándose, casi; sus cuerpos entran en sensual y carnal contacto, el éxtasis más divino recorre los nervios de la mujer...y todo se rompe. El fatal desenlace llega cuando el espíritu gris, violentamente, le arranca el corazón a la muchacha. Nada puede salvarla ya. El alma de la mozuela se desvanece en el aire, flotanto en el espacio como una fresca brisa de primavera en cuanto el fantasma devora su delicioso corazón, destrozándolo con sus dientes, engulléndolo, saboreando golosamente la rica sangre que del órgano mana.
Y así es. Cada noche de Luna Roja, el espíritu gris seduce a una joven virgen para robarle el corazón, pues él carece del suyo y tan solo busca recuperarse del dolor que asola su alma. Pero su indecible sufrimiento no tiene ya cura posible. Seguirá robando corazones, arrebatándoselos a sus propietarias por los años de los años. Por la eternidad.


E si, mandei á merda todo o que tiña escrito anteriormente porque, á fin e ao cabo, era basura...e xa postos a poñer lixo, pois poñemos lixo de verdade